Jessica Lind – urodziła się w 1988 roku w St. Pölten. Jest jedną z najgłośniejszych austriackich pisarek młodego pokolenia. Studiowała scenopisarstwo i dramaturgię w Wiedeńskiej Akademii Filmowej. W 2021 roku zadebiutowała powieścią Mama, która zdobyła uznanie krytyków i nominacje do licznych nagród literackich. Była między innymi współautorką (wraz z reżyserką Magdaleną Lauritsch) scenariusza do filmu Rubikon oraz współpracowała przy nagradzanym filmie Kwiat szczęścia w reżyserii Jessiki Hausner. Jej twórczość literacka koncentruje się na relacjach rodzinnych, tożsamości, pamięci oraz psychologicznych aspektach codziennych doświadczeń. Małe potwory to druga powieść Lind, opublikowana w 2024 roku przez renomowane wydawnictwo Hanser Berlin. Mieszka w Wiedniu.

Fot. Pamela Rußmann

Prozaiczka, krytyczka literacka, profesorka literaturoznawstwa, publicystka, aktywistka społeczna.

Autorka powieści: Bambino (Świat Książki 2007; Drzazgi 2023, finał Nagrody Literackiej Nike), Ku słońcu (Świat Książki 2010, 2014), Na krótko (Wielka Litera 2012), układających się w trylogię. Ich kontekstem są rozważania nad lokalnością, zmianami społecznymi i pamięcią.

W powieściach W powietrzu (Wielka Litera 2014), Pięćdziesiątka (Wielka Litera 2015), Kroniki oporu i miłości (Świat Książki 2019, Nagroda Literacka Jantar) porusza tematy takie jak seksualność, uzależnienia oraz polityczna aktywność kobiet.

Późne życie (Drzazgi 2023, finał Nagrody Literackiej Gdynia) wprowadza temat życia w katastrofie.

Aktywność w mediach społecznościowych zaowocowała książkami Blogotony (Wielka Litera 2012) oraz Widok z okna w podróży służbowej (Biuro Literackie 2024).

Ważnym nurtem zainteresowań naukowych i literackich pisarki jest autobiografizm, jego najpełniejszy wyraz dała w Umarł mi. Notatnik żałoby (Czarne 2012, finał Warszawskiej Nagrody Literackiej).

Jest także dramaturżką: napisany przez nią dramat Dziecko został wystawiony w Teatrze Współczesnym w Szczecinie w reżyserii Martyny Łyko (2017), a następnie zrealizowany w cyklu Teatroteka, w reż. Barbary Białowąs. Monodram na podstawie opowiadania Porada z tomu Smaki i dotyki (Świat Książki 2006) w reżyserii Stanisława Miedziewskiego aktorka Teatru Współczesnego w Szczecinie Krystyna Maksymowicz gra nieprzerwanie od 2015 roku.

Felietonistka, obecnie związana z „Dużym Formatem” GW. Opublikowała wiele prac naukowych, a także prekursorskie książki krytycznoliterackie: Rewindykacje. Kobieta czytająca dzisiaj (Universitas 2001), Gender dla średnio zaawansowanych (W.A.B. 2004, 2008), Odmrażanie. Literatura w potrzebie (Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego 2020).

Mieszka i pracuje w Szczecinie.

Ingeborg Bachmann to jedna z najwybitniejszych i najbardziej fascynujących postaci literatury XX wieku. Austriacka poetka, pisarka i intelektualistka stworzyła dzieło, które do dziś zachwyca odwagą myślenia oraz niezwykłą wrażliwością na doświadczenie współczesnego człowieka.

Urodziła się w 1926 roku w Klagenfurcie. Jej ojciec był członkiem NSDAP. Doświadczenie dorastania w cieniu nazizmu na trwałe odcisnęło się na jej twórczości oraz myśleniu o historii i odpowiedzialności.

Po doktoracie poświęconym krytycznej analizie filozofii Martina Heideggera pracowała dla rozgłośni Rot-Weiß-Rot. Pisała słuchowiska, eseje, a także dramaty radiowe.

Prawdziwy przełom przyniósł tom poetycki Die gestundete Zeit (1953), nagrodzony prestiżową Nagrodą Grupy 47. Trzy lata później wydała tom Anrufung des Großen Bären, za który uhonorowano ją ważną nagrodą miasta Bremy.

W latach pięćdziesiątych wyjechała do Włoch na zaproszenie kompozytora Hansa Wernera Henzego. Fascynacja muzyką i operą zaowocowała współpracą przy librettach operowych.

Istotny wpływ na jej życie i twórczość miał związek z Maxem Frischem. Rozstanie w 1962 roku otworzyło nowy etap jej pisarstwa, w którym coraz mocniej powracały tematy bólu, przemocy oraz egzystencjalnego rozpadu.

Jednak Bachmann została zapamiętana przede wszystkim jako prozaiczka.

Jej największym prozatorskim dokonaniem jest powieść Przypadek F. To właśnie w tym dziele autorka pokazuje, że wirus zbrodni, choć pozornie usunięty z życia politycznego po katastrofie XX wieku, nadal działa w relacjach prywatnych.

Mieszkała między innymi w Rzymie, Monachium, Neapolu i Zurychu.

Wierzyła, że literatura potrafi poszerzać granice ludzkiego doświadczenia nawet wobec „ciemności świata”.

Zmarła w 1973 roku w Rzymie, mając zaledwie 47 lat. Do dziś pozostaje jednym z najważniejszych głosów europejskiej literatury powojennej.

Fot. © Dr. Heinz Bachmannn

Mistrzyni prozy psychologicznej i jedna z najlepszych stylistek współczesnej literatury francuskiej.

Urodziła się w Bordeaux w 1960 roku. Jest autorką kilkunastu powieści oraz licznych tekstów publikowanych na łamach czasopism, głównie opowiadań. Swoją pierwszą powieść – Les gouvernantes – wydała w 1992 roku.

Twórczość Serre bywa zaliczana do nurtu „realizmu magicznego”, jednak równie ważną jej cechą jest świadome przekraczanie i reinterpretowanie granic gatunków literackich — od nawiązań do konwencji baśni w Petite table, sois mise ! (Verdier, 2012), przez formę scenariusza w Film (Le Temps qu’il fait, 1998), dramat w Dialogue d’été (Mercure de France, 2014) lub pastisz w Voyage avec Vila-Matas (Mercure de France, 2017).

Laureatka wielu nagród, w tym nagrody Fundacji Cino Del Duca za Kapelusz w lamparcie cętki w 2008 roku i Nagrody Goncourtów za zbiór opowiadań Au cœur d’un été tout en or w 2020 roku.

Jej powieść Kapelusz w lamparcie cętki znalazła się na liście nominowanych do Międzynarodowej Nagrody Bookera 2025.

Twórczość Anne Serre jest obecnie tłumaczona w wielu krajach, między innymi w Niemczech, we Włoszech, w Turcji, w Stanach Zjednoczonych oraz w Wielkiej Brytanii.

Jest autorką powieści Grande tiqueté (Champ Vallon, 2020), napisanej w języku wymyślonym przez siebie.

Mieszka w Paryżu.

© Francesca Mantovani / Gallimard

Brytyjska poetka i eseistka. Jest autorką dwóch zbiorów poezji: Luxe (2013) oraz Isn’t Forever (2018), które spotkały się ze znakomitą recepcją krytyczną. Jej autobiograficzna książka Aranżacje w kolorze Blue zdobyła tytuł Książki Roku według „The Sunday Times”, „The Independent”, „The Irish Times” oraz „Granta”.

Fot. © Suki Dhanda

Eseista, krytyk literacki, redaktor, programista, doktor nauk humanistycznych, urodzony w 1989 roku. Był redaktorem czasopisma „Praktyka Teoretyczna”. Zajmuje się najnowszą polską poezją, politycznymi kontekstami historycznych ruchów awangardowych, incydentalnie również krytyczną teorią imigracji. Opublikował książki Pocałunki ludu. Poezja i krytyka po roku 2000 (Kraków: Ha!art, 2021) oraz Niedzielne ziemie. Poezja i dobra wspólne (Warszawa: Convivo, 2024). W Filtrach wydał esej W myśl praw geometrii. Jak lewica przestała się martwić i pokochała logikę towarową (2025).

Amerykańska krytyczka literacka, eseistka i felietonistka urodzona w 1991 r. Pisze o książkach do „The Washington Post”, pracuje jako redaktorka w „The Point” oraz stale współpracuje z „Boston Review”. Jest artykuły ukazywały się także m.in w „The New York Review of Books”, „The New Yorker”, „The Atlantic” oraz „New York Times Book Review”. Rothfeld jest laureatką licznych nagród za krytykę literacką: National Book Critics Circle, Nona Balakian Citation for Excellence in Reviewing oraz nagrody Roberta B. Silversa. Obecnie pisze doktorat na Harwardzie oraz mieszka z mężem i dwoma psami w Waszyngtonie.

Fot. Sejal Soham

Pisarz, tłumacz, publicysta, filmowiec i fotograf urodzony w 1955 roku w Warszawie. Ukończył studia na wydziale operatorskim łódzkiej filmówki. Jako prozaik debiutował powieścią Według niej (2004), pod pseudonimem Maciej Nawariak. Już pod własnym nazwiskiem opublikował kolejne trzy powieści: Solfatara (2015), Deutsch dla średnio zaawansowanych (2019) i Segretario (2023). Jest także autorem reportażu Beatlesi w Polsce (2021). Solfatara została uhonorowana Nagrodą Literacką im. Witolda Gombrowicza, a brytyjskie wydanie Według niej, w przekładzie Anny Błasiak, znalazło się w półfinale międzynarodowej nagrody literackiej EBRD.

Fot. Ash Lebewal

Ukończył socjologię na Uniwersytecie w Cambridge. Wykłada politologię i politykę systemów zdrowotnych na Uniwersytecie Queen Mary w Londynie. W swojej pracy naukowej zajmuje się oddziaływaniem polityki na zdrowie publiczne. Badał między innymi wpływ populizmu na rozwój ruchów antyszczepionkowych w Europie, negatywne skutki ataku amerykańskich dronów w Pakistanie na rozprzestrzenianie się polio oraz to, w jaki sposób bombardowania Jemenu pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej doprowadziły w 2017 roku do najgorszej w historii epidemii cholery. Był wielokrotnie cytowany w brytyjskich mediach w czasie pandemii covid-19. Publikuje artykuły w „Guardianie”, „El País” czy „London Review of Books”.

Fot. Jonathan Cole

Urodzony w 1994 roku prozaik, krytyk literacki, dziennikarz. Absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Gdańskim; pracę magisterską pisał pod kierownictwem profesora Stefana Chwina. Autor artykułów związanych z szeroko rozumianą humanistyką oraz recenzji i omówień poświęconych wydarzeniom literackim, muzycznym i teatralnym. Publikował między innymi w „Kwartalniku Artystycznym Bliza”, czasopiśmie „Jednak Książki” oraz Magazynie Presto. Mieszka w Gdyni. Powieść Na klatce jest jego pierwszą książką.

Fot. Ewa Szozda